Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

ΜΙΚΡΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ (28)


«Αν δεν μπορείς, μολονότι πάλεψες πολύ, να διαλύσεις εντελώς το σκάνδαλο της μνησικακίας, δείξε στον εχθρό σου, έστω με λόγια, ότι μετανόησες. Έτσι θα συμβεί να εντραπείς την παρατεινόμενη υποκρισία σου, και να τον αγαπήσεις ολοκληρωτικά, κεντώμενος και καιόμενος σαν με πυρ από τις τύψεις της συνειδήσεως» (λόγ. θ΄ 10).
Υπάρχει και καλή υποκρισία! Να υποκρίνεσαι ότι αγαπάς τον άλλο, κυρίως τον εχθρό σου, κι ότι θέλεις να αποκαταστήσεις τη σχέση σου μαζί του  - αναλαμβάνοντας μάλιστα και το βάρος της ενοχής – έστω κι αν δεν έχεις φτάσεις στην καρδιακή αγάπη, στην πλήρως αγαθή διάθεση προς εκείνον!  Κάν’ το με τα λόγια, προτρέπει ο όσιος.
Και μάς καθοδηγεί στα ιερά άδυτα της καρδιάς του αγωνιστή χριστιανού: ο αγωνιστής γνωρίζει ότι το θέλημα του Κυρίου είναι πάντοτε και μονίμως η αγάπη: η αληθινή, αυτή που πηγάζει από την καρδιά του ανθρώπου, συνεπώς εκείνη που κινείται από το Πνεύμα του Θεού. Μα, βλέπει ότι δεν έχει φτάσει ακόμη σ’ αυτό το υψηλό και χαρισματικό σημείο, και μάλιστα απέναντι σ’ εκείνον που τον έχει αδικήσει και τον έχει προσβάλει, δηλαδή τον… εχθρό! Δεν αφήνεται σε λογισμούς μνησικακίας: νιώθει το σκάνδαλό της μέσα του  που του φυγαδεύει τη χάρη του Θεού. Δεν παραδίδεται στον Πονηρό που του υποβάλλει τη δικαιολογία της ανταπόδοσης. Επιμένει, προσβλέποντας «τι το θέλημα του Κυρίου, το αγαθόν και ευάρεστον Αυτώ»· προσβλέποντας στον παράδειγμα του Ιδίου, ο Οποίος πάνω στον Σταυρό συγχωρούσε τους εχθρούς Του και έψαχνε δικαιολογίες γι’ αυτούς: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»!
Και γι’ αυτό… σέρνει τον εαυτό του έστω και με τη βία. Ακόμη και με την… υποκρισία! Κι ενώ βρίσκεται στη διαδικασία αυτή, τη χαρισματική εξίσου, κλαίει την κατάντια του, γιατί βλέπει τη μικρότητά του. «Κεντάται και καίγεται σαν να έχει φωτιά μέσα του από τις τύψεις της συνειδήσεως». Ζει όμως με το όραμα: να φτάσω να αγαπήσω τον εχθρό μου ολοκληρωτικά. Όπως ο Χριστός. Τι ευλογημένη «ντροπή»! Τι ευλογημένη υποκρισία!
Δεν σου έρχεται να προσκυνήσεις μία τέτοια καρδιά; Δεν χτυπάς το στήθος σου για τη δική σου ανύπαρκτη χριστιανική ζωή, το ύψος της οποίας φτάνει τις περισσότερες φορές στο να μην ανταποδώσεις στον άλλο την εχθρότητά του; «Δεν θέλω το κακό του», μουρμουράς, κι αισθάνεσαι δικαιωμένος. Μην τρέφεις αυταπάτες για τον εαυτό σου: βρίσκεσαι ακόμη σε… ιουδαϊκά επίπεδα. Δεν έχεις φτάσεις καν στα πρώτα κράσπεδα της πνευματικής ζωής!

http://pgdorbas.blogspot./2017/02/28.html

«Να γίνει ο Θεός η ζωή μας».


Γέροντας Σωφρόνιος

Κράτησε πριν απ’ όλα τη μνήμη του Θεού και την ειρήνη της καρδιάς.
Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για σένα, εφόσον δεν το κατέχεις ισχυρά. Πρόσεχε, μη δαπανάς χωρίς όφελος τις λίγες σωματικές σου δυνάμεις.
Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ’ όλα να το ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή:
Κύριε, Συ ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα. Δώσε μου τη χαρά της γνώσεως του θελήματός Σου και των οδών Σου. Δίδαξέ με να Σε αγαπώ αληθινά με όλο μου το είναι, όπως μας παρήγγειλες.
Οικοδόμησε τη ζωή μου έτσι, όπως Εσύ ο Ίδιος την συνέλαβες στην προαιώνια βουλή Σου. Ναι, ακόμη και για μένα, γιατί Εσύ κανέναν δεν ξέχασες και κανέναν δεν έπλασες για απώλεια. Εγώ με αφροσύνη εκδαπάνησα τις δυνάμεις που μου έδωσες, αλλά τώρα, στο τέλος της ζωής μου, διόρθωσέ τα όλα Εσύ ο ίδιος, και ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα. Αλλά έτσι, ώστε πραγματικά το θέλημά Σου να πραγματοποιηθεί στη ζωή μου, είτε εγώ το καταλαβαίνω είτε δεν το καταλαβαίνω μέχρι καιρού. Μην επιτρέπεις να πορευθώ σε ξένους δρόμους, που οδηγούν στο σκοτάδι. αλλά πριν παραδοθώ στον ύπνο του θανάτου, δώσε σε μένα την ανάξια να δω το Φως Σου, ω Φως του κόσμου.
Κι έτσι, με δικά σου λόγια, να προσεύχεσαι για όλα με τον ίδιο τρόπο. Θα περάσει κάποιος χρόνος και η δύναμη των λόγων αυτών θα εισχωρήσει στο εσωτερικό της υπάρξεώς σου, και τότε θα ρεύσει αυτομάτως ζωή, όπως ακριβώς θέλει ο Κύριος. Κρίνοντας όμως εξωτερικά δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τίποτε.

Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι’ αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της. Ο λόγος αυτός μπορεί να μας τρομάζει όταν βλέπουμε την τωρινή οικτρή κατάστασή μας, αλλά έτσι είναι, και δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη αυτή. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να υποβιβάσουμε και να μειώσουμε την ιδέα του Θεού για τον άνθρωπο. Το κάθε πάθημά μας, ακόμη και το άδικο, το γνωρίζει ο Θεός. Γνωρίζει και συμπάσχει μαζί μας. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε “προσωπικές” σχέσεις μαζί Του, σχεδόν “ανθρώπινες”.Ελπίζω ότι με αντιλαμβάνεσαι.
Καταλαβαίνεις ότι με τον όρο αυτό εννοώ τον εσωτερικό, ενδόμυχο σύνδεσμο με τον Θεό.
Γιατί ο όλος άνθρωπος κλήθηκε για τη ζωή εν Αυτώ, δηλαδή όχι μόνο η ανώτερη ικανότητά του για θεωρία, το “πνεύμα”, αλλά και τα αισθήματα, η ψυχή, ακόμη και το σώμα. Να ακόμη μία προσευχή:
Κύριε Ιησού Χριστέ, Μονογενές Υιέ του Ανάρχου Σου Πατρός, διάνοιξε τους οφθαλμούς της εσκοτισμένης ψυχής μου, για να δω συνετά Εσένα, τον Δημιουργό και Θεό μου.
Σε παρακαλώ: Μη με απορρίψεις από το Πρόσωπό Σου, αλλά, παραβλέποντας όλη την αθλιότητά μου, όλην την ταπεινότητά μου, φανέρωσε μου το Φως Σου, ω Φως του κόσμου, και δος μου να γνωρίσω την αγάπη Σου προς τον άνθρωπο.Ω, γλυκύτατε Χριστέ, που εξαπέστειλες από τον Πατέρα στους αγίους μαθητές και Αποστόλους Σου το Πνεύμα το Άγιο, αυτό, Αγαθέ, κατάπεμψε και σε μας τους αναξίους και έτσι δίδαξέ μας τη γνώση Σου και φανέρωσέ μας τις οδούς της σωτηρίας Σου.
Λάμψε σε μένα, ο Θεός, ο Θεός μου, το Φως Σου το αληθινό, για να δω και εγώ στο Φως Σου τη Δόξα Σου ως Μονογενούς παρά Πατρός, και να μορφωθεί μέσα μου η Εικόνα Σου η ακατάληπτη, σύμφωνα με την οποία δημιούργησες κατ’ αρχάς τον άνθρωπο.
Ω, ο Θεός, ο Σωτήρας μου, το Φως του νου μου και το κραταίωμα της ψυχής μου, ας σκηνώσει σε μένα η αγαθό­τητά Σου, για να παραμένω και εγώ αδιάλειπτα σε Σένα, φέροντας παντοτινά μέσα μου το Πνεύμα Σου το Άγιο, ώστε να δώσει σε μένα να ομοιωθώ μαζί Σου, τον μόνο Κύριο μου, όπως ομοιώθηκαν μαζί Σου όλοι οι ανά τους αιώνες άγιοί Σου.
Ναι, Κύριε Ιησού Χριστέ, κατά την αμετάθετη επαγγελία Σου, έλα μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο και σκήνωσε μέσα μου.

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας

Και τι θα λέω όταν προσεύχομαι;


Του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Ο άρρωστος Εζεκίας ούτε όρθιος ούτε γονατιστός, αλλά πεσμένος στο κρεβάτι παρακάλεσε για τη θεραπεία του το Θεό, που με τον προφήτη Ησαΐα του είχε προαναγγείλει το θάνατό του.

Και κατόρθωσε με την καθαρότητα και τη θερμότητα της καρδιάς του να μεταβάλει τη θεϊκή απόφαση.

Ο ληστής, πάλι, καρφωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια κέρδισε τη βασιλεία των ουρανών.

Και ο Ιερεμίας μέσα στο λάκκο με τη λάσπη και ο Δανιήλ μέσα στο λάκκο με τα θηρία και ο Ιωνάς μέσα στην κοιλιά του κήτους, όταν προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν τις συμφορές, που τους είχαν βρει, και βοηθήθηκαν από το Θεό.

«Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;», θα με ρωτήσεις.

Θα λες ό,τι και η Χαναναία του Ευαγγελίου. «Ελέησέ με, Κύριε!», παρακαλούσε εκείνη. «Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο».

«Ελέησέ με, Κύριε!», θα παρακαλάς κι εσύ. «Η ψυχή μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Γιατί η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας.

Ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ ο αμαρτωλός αποδοκιμάζεται. «Ελέησέ με!». Μικρή είναι η φράση. Και όμως, γίνεται πέλαγος φιλανθρωπίας, καθώς, όπου υπάρχει έλεος, εκεί υπάρχουν όλα τα αγαθά.

πηγή: http://agios-dimitrios.blogspot.gr

Το Αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας


Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Τιμόθεον καί τοῦ Ὁσιομάρτυρος Ἀναστασίου τοῦ Πέρσου. 
Πρὸς Τιμόθεον Β΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα 1:3-9 
Τέκνον Τιμόθεε, χάριν ἔχω τῷ Θεῷ, ᾧ λατρεύω ἀπὸ προγόνων ἐν καθαρᾷ συνειδήσει, ὡς ἀδιάλειπτον ἔχω τὴν περὶ σοῦ μνείαν ἐν ταῖς δεήσεσί μου νυκτὸς καὶ ἡμέρας, ἐπιποθῶν σε ἰδεῖν, μεμνημένος σου τῶν δακρύων, ἵνα χαρᾶς πληρωθῶ, ὑπόμνησιν λαμβάνων τῆς ἐν σοὶ ἀνυποκρίτου πίστεως, ἥτις ἐνῴκησε πρῶτον ἐν τῇ μάμμῃ σου Λωΐδι καὶ τῇ μητρί σου Εὐνίκῃ· πέπεισμαι δὲ ὅτι καὶ ἐν σοί. Δι' ἣν αἰτίαν ἀναμιμνήσκω σε ἀναζωπυρεῖν τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ, ὅ ἐστιν ἐν σοὶ διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν μου· οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. Μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν μηδὲ ἐμὲ τὸν δέσμιον αὐτοῦ, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ Εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ, τοῦ σώσαντος ἡμᾶς. 

Νεοελληνική απόδοση:
Εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον λατρεύω, ὅπως οἱ πρόγονοί μου, μὲ καθαρὴν συνείδησιν, ὅταν ἀδιακόπως σὲ ἀναφέρω εἰς τὰς προσευχάς μου νύχτα καὶ ἡμέραν. Ἐπειδὴ θυμᾶμαι τὰ δάκρυά σου, ἐπιθυμῶ ζωηρῶς νὰ σὲ ἰδῶ, διὰ νὰ γεμίσω ἀπὸ χαράν. Θυμᾶμαι τὴν εἰλικρινῆ πίστιν σου, ἡ ὁποία κατῴκησε πρῶτα εἰς τὴν μάμμην σου Λωΐδα καὶ εἰς τὴν μητέρα σου Εὐνίκην, εἶμαι δὲ πεπεισμένος ὅτι κατοικεῖ καὶ σ’ ἐσέ. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, σοῦ ὑπενθυμίζω νὰ ἀναζωπυρῇς τὴν φλόγα τοῦ χαρίσματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι μέσα σου διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν μου, διότι ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωσε πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. Νὰ μὴ ἐντραπῇς, λοιπόν, τὴν μαρτυρίαν ὑπὲρ τοῦ Κυρίου μας, οὔτε ἐμέ, τὸν φυλακισμένον του, ἀλλὰ κακοπάθησε καὶ σὺ διὰ τὸ εὐαγγέλιον μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔσωσε καὶ μᾶς ἐκάλεσε μὲ κλῆσιν ἁγίαν, ὄχι ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἔργων μας, ἀλλὰ κατὰ τὴν δικήν του πρόθεσιν καὶ χάριν, ἡ ὁποία ἐδόθηκε σ’ ἐμᾶς πρὶν ἀπὸ ὅλους τοὺς αἰῶνας ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


"Μην τρέχετε γυρεύοντας προορατικούς και διορατικούς. Εαν είναι κάτι ο Θεός θα σας το δείξει μόνος Του." 

Αγ. Ματρώνα η τυφλή

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Δώσε ότι έχεις στην καρδιά σου!


"Μια μερα ενας πλουσιος ανθρωπος παρεδωσε ενα καλαθι με σκουπιδια σε εναν φτωχο ανθρωπο.

Ο φτωχος ανθρωπος χαμογελασε και εφυγε με το καλαθι.

Το αδειασε,το επλυνε και το γεμισε με ομορφα λουλουδια.

Το επεστρεψε στον πλουσιο ανθρωπο και του το εδωσε.

Ο πλουσιος ανθρωπος εκπληκτος του ειπε: Γιατι μου εδωσες ομορφα λουλουδια ενω εγω σου εδωσα σκουπιδια;........

Και ο φτωχος του απαντησε: Ο καθενας δινει οτι εχει στην καρδια του...... "

http://agios-dimitrios.blogspot./2018/01/blog-post_652.html

«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ ΛΟΥΚΑ

«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γαρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι» (Λουκᾶ 19, 5).
 Γεμάτη ἀπό ὀξύμωρα καί ἀντιφατικά σχήματα εἶναι ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε σήμερα. Ὁ κοντός ψηλώνει, ὁ ὑψηλός Θεός «κονταίνει» καί πάλι γιά τόν ἄνθρωπο, ὁ πλούσιος φτωχαίνει, ὁ ἁμαρτωλός δικαιώνεται, ὁ Ἀναμάρτητος «ἁμαρτάνει» κάνοντας παρέα μέ τούς χειρότερους, οἱ ἐνάρετοι σκανδαλίζονται, ὁ Μεγάλος Περαστικός τῆς Ἱεριχοῦς αὐτοπροσκαλεῖται σέ φαγητό, τά δεδομένα χάνονται καί καινούρια δεδομένα ξεπροβάλουν. 
Μέσα σ’ αὐτό τό κλίμα τῶν ἀνατροπῶν καί τῶν ἐκπλήξεων ὁ Κύριος ρίχνει ἕνα βλέμμα στόν ἀνεβασμένο στή συκομουριά Ζακχαῖο καί τοῦ φωνάζει ἐπιτακτικά: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»

  Ἀπό ποῦ νά κατεβεῖ ὁ Ζακχαῖος; Ἀπό τό δέντρο πού χρησιμοποίησε, γιά νά πάρει τό ὕψος πού τοῦ ἔλειπε.Εἶχε πολλές ἐξωτερικές ἐλλείψεις ὁ ταλαίπωρος. Ἦταν κοντούλης καί αὐτό τοῦ δημιουργοῦσε πολλά ἐσωτερικά συμπλέγματα. Ἦταν ὅμως καί εὔστροφος. Μποροῦσε γρήγορα νά διαχειρίζεται καταστάσεις καί νά λύνει τά προβλήματά του. Τό αἴσθημα τῆς ἔλλειψης καί τοῦ κενοῦ, πού τοῦ δημιουργοῦσε τό μικρό του ὕψος, προσπάθησε νά τό καλύψει μέ τά λεφτά. Προσπάθησε νά ψηλώσει, νά γίνει σημαντικός μέ τή συγκέντρωση τοῦ χρήματος, ἀκόμη καί ἄν αὐτό προϋπέθετε ὅτι ἔπρεπε νά ἀδικήσει τούς ἄλλους. Ἀντί ὅμως νά γίνει σημαντικός, ἔγινε ἁπλῶς μόνον πλούσιος. Ἀνεβασμένος τώρα στή συκομουριά προσπαθεῖ νά δεῖ τό Χριστό. Τά δύο βλέμματα συναντιοῦνται. Τοῦ ἀνθρώπου πού ψάχνει τό Θεό καί τοῦ Θεοῦ πού ἀναζητάει τόν ἄνθρωπο. Αὐτή ἡ συνάντηση στίς ματιές εἶναι καθοριστική. Τόν καλεῖ ὁ Ἰησοῦς νά κατεβεῖ ἀπό τη συκομουριά, ἀλλά στήν πραγματικό- τητα τόν καλεῖ νά κάνει μία κάθοδο ἄλλου εἴδους.

 Τί εἶναι ἡ συκομουριά γιά τό Ζακχαῖο; Εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο, ἕνα δεκανίκι, ἕνα βάθρο, πάνω στό ὁποῖο πατάει γιά νά πάρει ὕψος. Τό ὕψος πού κερδίζει, ὅμως, δέν εἶναι ἀληθινό, δέν εἶναι μόνιμο. Θά τό χά- σει, μόλις κατεβεῖ ἀπό τό δέντρο. Ὁ Κύριος, λοιπόν, καλεῖ τόν κατά βάθος ἀγαθό τοῦτο τελώνη νά κατεβεῖ ἀπό τό ψέμα του. Νά ἐγκαταλείψει τό ψεύτικο βάθρο καί νά σταθεῖ στό ἀληθινό του ὕψος, διότι τελικά αὐτό θά τόν βοηθήσει νά ψηλώσει ἀληθινά, νά γίνει ἕνας γίγαντας. Ἕνας γίγαντας τοῦ πνεύματος, πού θά μείνει αἰώνιο παράδειγμα γιά ὅλους τούς πιστούς στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Τόν καλεῖ νά κατεβεῖ ἀπό αὐτό πού σκέφτηκε καί νά σταθεῖ ὅπως εἶναι μπροστά στό Θεό, γιατί μόνον τότε μπορεῖ νά κερδίσει ὄχι τήν ἀπό μακριά θέα τοῦ Θεοῦ ἀλλά τόν ἴδιο τό Θεό. 
Ἡ συκομουριά ἀποκτάει ἕνα συμβολισμό πού μᾶς ἀφορᾶ ὅλους. Ὁ Κύριος περιέρχεται τούς δρόμους καί τά μονοπάτια τῆς ζωῆς μας καί μᾶς ψάχνει. Ὅταν συναντηθοῦμε, φωνάζει στόν καθένα μας: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι». 

Μᾶς καλεῖ νά κατεβοῦμε ἀπό τό ψέμα μας, ἀπό τά φτιαχτά δεδομένα μας, ἀπό τά βοηθήματα καί τά βάθρα πού δημιουργήσαμε, γιά νά καλύψουμε τά κενά καί τίς ἐλλείψεις πού μᾶς βασανίζουν. Ὁ Κύριος φωνάζει αὐτό τό «κατάβηθι» σέ κάθε Θεία Λειτουργία ἀπό τήν Ὡραία Πύλη. Μᾶς κοιτάζει κατάματα καί μᾶς λέγει ἀπό ἀμέτρητη καί ἀπίστευτη ἀγάπη: «σήμερον ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». Δέν περιμένει νά Τόν προσκαλέσουμε. 
Αὐτοπροσκαλεῖται μέσα μας, γιά νά μᾶς χαρισθεῖ, νά μᾶς εὐλογήσει μέ τήν
παρουσία Του, νά μᾶς πλουτίσει ἀληθινά, νά μᾶς ὑψώσει στό ὕψος πού μᾶς πρωτόπλασε καί πού οἰκτρά τό χάσαμε μέ τήν ἀμετανοησία μας. Μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νά κατεβοῦμε ἀπό τά μεγάλα βάθρα, πού ὁ καθένας ἀπό μᾶς τοποθέτησε γιά νά πάρει ὕψος στή ζωή του.

 Τό πρῶτο βάθρο πού θέλει ὁ Χριστός νά ἐγκαταλείψουμε, γιά νά συνευρεθοῦμε μαζί Του, εἶναι τό ἀπατηλό βάθρο τῶν προσόντων. Τά προσόντα, εἴτε εἶναι φυσικά εἴτε εἶναι ἐπίκτητα, γίνονται γιά ὅλους μας μία συκομουριά, πού μᾶς βοηθάει νά δοῦμε τό Χριστό ἀπό μακριά, ἀλλά μᾶς ἐμποδίζει νά Τόν συναντήσουμε ἀληθινά καί νά ἑνωθοῦμε μαζί Του. 

Τό δεύτερο μεγάλο βάθρο πού μᾶς καλεῖ νά ἐγκαταλείψουμε, γιά νά Τόν πλησιάσουμε, εἶναι αὐτό πού ὀνομάζουμε κοινωνική θέση καί 18 αὐτοεκτίμηση. Ἡ μιά κάποια ἰδέα πού ἔχουμε καί πού δημιουργοῦμε γιά τόν ἑαυτό μας μᾶς κρατάει πιό ψηλά ἀπό τούς ἄλλους ἀλλά μακριά ἀπό τό Χριστό. 

Τό τρίτο μεγάλο βάθρο, ἡ μεγαλύτερη ἴσως ἐξέδρα ἀπό τήν ὁποία πρέπει νά κατεβοῦμε, γιά νά ἑνωθοῦμε μέ τό Χριστό, εἶναι ἡ ἐπίπλαστη καί ἐξωτερική καθαρότητα καί ἀρετή μας. Ἡ τυπική ἐξωτερική ἀρετή καί ἡ ἐπιφανειακή εὐσέβεια εἶναι μία ψηλή συκομουριά, πού μᾶς κρατάει πολύ μακριά ἀπό τή γῆ τῆς ταπείνωσης. Μέ λίγη ἐξομολόγηση, κάποια νηστεία καί λίγη ἐλεημοσύνη φτάνουμε στά πιό ψηλά κλαδιά της. Πιστεύουμε πώς ἔτσι εἴμαστε κοντά στό Χριστό καί Τόν βλέπουμε καθαρά, ἀλλά ὁ Κύριος δέ ζητάει ἀπό μᾶς τήν ἀρετή. Ἀπό ἐμᾶς ζη- τάει τή μετάνοια. Μᾶς φωνάζει λοιπόν τό «κατάβηθι» ἀπό τήν ἐξέδρα τῶν πνευματικῶν κατορθωμάτων. Νά περπατήσουμε στό στερεό χῶμα τῆς ταπεί- νωσης, γιατί μόνον ἄν εἴμαστε προσγειωμένοι στήν πραγματική μας κατάντια μποροῦμε νά συναντηθοῦμε μέ τό Χριστό καί νά Τοῦ ζητήσουμε τήν πολυπόθητη σωτηρία. 

Ὅταν ὁ Χριστός εἶπε στό Ζακχαῖο ὅτι θά φιλοξενηθεῖ στό σπίτι του, ὁ Ζακχαῖος δέν ἔτρεξε νά ἑτοιμάσει τό χῶρο καί τά δεδομένα τῆς φιλοξενίας. Τό μόνο πού ἔκανε ἦταν νά ἑτοιμάσει τόν ἑαυτό του μέ τή μετάνοια γιά τή φιλοξενία τοῦ Ἰησοῦ. Δέν τόν ἀπασχόλησε τί θά προσφέρει στόν Κύριο, διότι τό πρῶτο πού σκέφτηκε νά Τοῦ χαρίσει ἦταν ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός του. Ὅταν λοιπόν ὁ Χριστός μᾶς φωνάζει: «μετά φόβου, πίστεως καί ἀγάπης» νά προσέλθουμε, γιά νά ἑνωθοῦμε μαζί Του, μᾶς καλεῖ νά ἐγκαταλείψουμε τίς συκομουριές τῆς βόλεψής μας, τό κάθισμά μας, τά προσόντα μας, τήν κοινωνική θέση μας, τήν ἀρετή μας. Μᾶς καλεῖ ταπεινά νά ἔλθουμε κοντά Του.
 Νά τοῦ χαρίσουμε τόν ἑαυτό μας μέ μετάνοια, γιά νά ἔλθει καί νά φιλοξενηθεῖ μέσα μας. Ἀπό μᾶς ὁ Χριστός δέν θέλει τό ὕψος μας, θέλει τό βάθος μας. Μόνον ἡ ἔμπρακτη καί ἔμπονη μετάνοια μᾶς κάνει ἀληθινά παιδιά τοῦ Ἀβραάμ. Μόνον τά παιδιά τοῦ Ἀβραάμ δικαιοῦνται τή σωτηρία. Διότι ἡ σωτηρία προορίζεται γιά τούς ἀνθρώπους πού πιστεύουν μέ τά ἔργα τῆς μετανοίας 20 καί ὄχι μέ τά λόγια καί τά βλέμματα τῆς συκομουριᾶς. Ἄς ἀφήσουμε λοιπόν τά ὕψη μας καί ἄς σκύ- ψουμε μέ τόν τρόπο τῆς ζωῆς μας τόν αὐχένα τῆς ὑπάρξεώς μας, γιά νά γίνουμε κατοικητήρια τοῦ Θεοῦ καί ταπεινοί ἀποδέκτες τῆς αἰώνιας σωτηρίας καί λύτρωσης. Ἀμήν. 

https://proskynitis.blogspot./2018/01/blog-post_80.html